Contact
Rense van der Velde
veldpad@gmail.com.nl
© 2017 Rense van der Velde. Alles uit de publicatie mag worden gekopieerd, uitgedeeld of wat dan ook mits het niet gewijzigd wordt en voorzien is van bronvermelding.
Het kan zijn dat dat er ten zijne tijd wat wordt herzien of uitgebreid.
Hoofdstuk 1

JIJ (dat wat je werkelijk bent en niet denkt dat je bent).
JIJ kunt niet boos worden.
Alleen boosheid ervaren.
JIJ bent niet boos.

Elke gedachte is een aanname, en dus niet waar.
Emotie is de brandstof voor het denken.
Zolang jij die aanname gelooft, ben jij de klos.

Aanname
Ik mag niet boos worden (je kunt niet boos worden, wel boos ervaren).
Ik moet ingrijpen (je kunt niet ingrijpen).

Je kunt er niet vanaf omdat je ermee bent verweven.
Je ervaart boosheid, meer niet.
Grijp niet in en het zal langzaam uitdoven.
Elke reactie is natuurlijk.
Ook een onnatuurlijk reactie.
Je innerlijke wereld is een illusie.
Je refereert aan het verleden.

Deze illusie en de realiteit vallen samen in het nu.
Daar ligt het conflict.
Iedereen krijgt een ‘te’ op zijn bordje.
Dit is wat je ‘betaald’ voor dit leven.
Dit is de ‘prijs’.
Hoe kan dit leven anders worden gespeeld.
Grijp niet in, in de aard der dingen.
Vermoord het verhaal niet.

Eigenlijk is het enige dat je de stem van het denken niet meer geloofd.
Hij stelt namelijk de vraag en hij geeft het antwoord.
Daar klopt iets niet, toch?
Net zoiets als de slager die zijn eigen vlees keurt.
Laat hem de vraag stellen maar gewoon niet accepteren dat er een antwoord wordt gegeven.
Weet dat er ten diepste geen antwoorden zijn.
Het enige wat jij kunt is ......... niet invullen.
Je kop houden!

Zo, dat is een binnenkomer! Ben je geschrokken van mijn ‘recht voor zijn raap’ taal-gebruik. Wees gerust ik bezit ook een milde kant, hoor. ‘Je kop houden’ was niet persoonlijk bedoeld. Het is een regelrechte waarschuwing voor jouw denken, maar dat had jij al begrepen!
Eigenlijk is alles wat je moet weten nu al door jou gelezen. Het boek zou nu dicht geslagen kunnen worden. Maar we zijn net begonnen, hoor ik je denken.
Ja, dat klopt, waarheid heeft geen woorden. Alles wat ik hier heb geschreven is al te veel.
Oké, jij je zin, laten we gewoon verder gaan omdat je zo aandringt. Dan zal wil ik wel een paar stappen terug moeten doen en bij het begin beginnen, zoals het hoort. Want dat zijn misofonen wel, puntjes op de ‘i’. Normen en waarden! Moralisten. Zoals het hoort. Bij het begin beginnen.
Je wilt verder omdat je het tot nu toe nog niet hebt begrepen. Dat is geen schande. Dit komt juist omdat begrijpen aan het woord was. Dat is je geleerd.
Wij zijn opgevoed met het idee dat alles te begrijpen moet zijn. En als je iets niet begrijpt ga je het opnieuw lezen en nog een keer totdat je het begrijpt. Als je het dan nog niet begrijpt, dan ben je een domoor. Jij voelt je nu misschien een domoor of zegt tegen jezelf, ik geloof het niet.
Dit zie je bij de meeste mensen, als ze het niet begrijpen gebruiken ze de eerst voordehands liggende aanname ‘dat geloof ik niet’.
Het valt ook niet mee om onder ogen te zien dat wat je tot nu toe als waar hebt aangenomen, niet waar blijkt te zijn. Is dit een arrogante stelling van mij? Ik weet zeker dat je dat denkt. Zie, alweer een aanname.

Stel dat je het lef zou hebben om verder te lezen en niet probeert te begrijpen wat ik schrijf. Dat is ongewoon hé. Nu je hoeft van mij niets, dat heb ik al eerder geschreven. Doe het dan ook niet. Lees tussen de regels door. Weten weet of iets waar is, zonder woorden.
Nu sla ik weer iets over. Neem me niet kwalijk. Voor mij is het gesneden koek. Ik zou je willen toeschreeuwen, ‘weet hoe heerlijk het is om stil te zijn’, terwijl alles gewoon gebeurt.
‘Misofonie bestaat voor mij niet eens’. En weer zul je zeggen ‘dat geloof ik niet’. Of je zou mij vragen: ‘hoe doe je dat dan’?
Je zou willen begrijpen welke handeling of toverwoord ik gebruik. Even voor de duidelijkheid ‘ík ben nergens van afgekomen’. En dat hoeft ook niet. Het is de ontdekking dat ik misofonie niet ben.
Nu jij nog!
Zal ik je eerst een klein geheimpje verklappen, ssst niks zeggen hoor! Jij bent niet wat je denkt wie je bent en je hebt geen misofonie. En ik doe er nog een schepje bovenop door te beweren dat je niet eens boos kunt worden. Probeer voor de grap maar eens boos te worden. Toe dan, probeer maar eens. Lukt niet hé. Je kunt niet spontaan boos of verdrietig worden, wel ervaren.

Voor mij is misofonie niet anders dan een bos wortels of zijn het wortelen.
Oei, is dat een trigger?
Had ik het anders moeten formuleren? Ben jij nu het slachtoffer van je aanname. Voel je de woede al? Dat is schrikken of lachen als je het ziet.
Zo, nu eerst even lekker een worteltje schrapen en dan knabbelen.
Stop!!!!
Wat is er, oh ja dat is ook zo, dit is een trigger, je kunt niet tegen knabbelen.
Vervelend man. Nu ben je het slachtoffer. Weglopen of oordopjes, aan jouw de keus.
Hier moet ik nou om lachen. Merk het grote verschil tussen jullie en mij.
Het liefst zou ik één op één met je praten omdat mijn dyslectische inslag gebrekkig omgaat met deze vorm van communicatie. Misschien zie ik je nog wel een keer en anders moet je het doen met wat ik schrijf. Sorry, soms draaf ik door, dat komt door mijn auspergische inslag.
Goed, ik ga nogmaals een poging wagen om bij het begin te beginnen, lukt niet erg vandaag.
Ik zal op de rem trappen en bij het begin beginnen. Degene die het gezien hebben kunnen nu echt afhaken. Boek sluiten. Over en uit. Punt.
Er is vast wel iemand die genoeg heeft aan wat hier geschreven staat. Jij niet.

Als je deze waarheid ineens kunt zien, dan is het klaar. Dan hoef je niet verder te lezen. Dan volg je alleen nog wat je altijd al geweest bent, ha, ha, ha!
Maar de meeste mensen moeten langzaam stap voor stap ontdekken wie of wat ze zijn.
Laten we dat dan ook maar doen. Terug naar het begin.

Hoofdstuk 2

In therapie
Eindelijk is de dag aangebroken dat je in therapie mag. Nu gaat het eindelijk gebeuren.
Nadat je de therapie hebt afgerond is er meer ruimte ontstaan. Je bent meer bewust geworden van je problematiek. Er is je verteld dat het iet is in de hersenen. Beseffen dat jij niet de oorzaak bent en dat er niets met je aan de hand is geeft je een blij gevoel. Je zucht eens diep en zegt tegen jezelf zie je wel ik wist het wel ‘ik ben niet gek’. Er bestaat zelfs een therapie waarbij je geleerd wordt hoe je door je gedrag te veranderen er beter mee om kunt gaan.
Vanuit de therapie heb je huiswerk mee gekregen. Door flink te oefenen kunnen er nieuwe verbindingen in je hersenen worden aangemaakt. Na een aantal maanden oefenen merk je dat het moeilijker is dan je had gedacht. Je probeert je aandacht te verleggen en je kijkt niet meer naar degene die voorheen de oorzaak waren van jouw triggers.
Maar het lijkt als je getriggerd wordt de woede er eerder is dan je hier op kunt reageren.
Het is al een hele kunst om niet in je woede te blijven. Ook weet je dat jouw woede niet thuis hoort bij degene die jou triggert. Toch vlucht je uit de situatie en komt tot de conclusie dat je waarschijnlijk nooit van je misofonie afkomt. Moedeloos, boos en verdrietig vraag je je af hoe nu verder..........

Voor degenen die dit tot nu toe wel interessant vinden is dit boek niet bedoeld. Maar zij die voelen of dit waar is (omdat ze de eigenaardige eigenschap hebben om tussen de regels te lezen), mogen een verzoek doen om verder te lezen.


Met een uitnodigende groet,
Rense van der Velde

Home